Op dit moment denkt een enthousiast team na over hoe we de Immanuelkerk in Maassluis kunnen behouden voor de generaties na ons. Hoe kunnen we als wijkgemeente het gebouw nieuwe en/of extra functies geven, zodat het niet alleen op zondag, maar ook doordeweeks van betekenis is? Ik laat me graag inspireren door De Windwijzer in Vlaardingen: een mooie club mensen bestaande uit circa 130 vrijwilligers, een zevenkoppig bestuur en een beheerder die samen zorgen dat de voormalige Oosterkerk een plek is geworden waar iedereen welkom is.

Onlangs bracht de organisatie re-kerk een bezoek aan De Windwijzer. Re-kerk zet zich in om leegstaande kerkgebouwen nieuw leven in te blazen en ze opnieuw tot een stralend middelpunt van de gemeenschap te maken. Dat doen ze door op creatieve en inventieve manieren extra functies toe te voegen aan de bestaande religieuze functie, een aanpak die zij ‘bijbestemmen’ noemen.

Hoe kerkgebouwen een nieuwe maatschappelijke betekenis kunnen krijgen en weer tot leven komen, laat re-kerk zien in de videoserie ‘Leven(de) kerkgebouwen’. In de vierde aflevering spreekt Maarten van re-kerk met Theo Werner, voorzitter van De Windwijzer.

De Windwijzer is een plek waar altijd iets gebeurt, geen enkele ruimte blijft onbenut. Er was zelfs zoveel filmmateriaal dat niet alles in de aflevering kon worden meegenomen. Denk aan ruimtes voor bezinning, een gedeelde keuken, ruimte voor mensen met geheugenklachten of (beginnende) dementie, het diaconaal spreekuur, en nog veel meer.

De Windwijzer is bovenal een plek waar je mag zijn. Mensen komen er samen voor ontmoeting, koffie, praktische hulp, maaltijden, bijeenkomsten en bezinning. Theo vertelt hoe deze plek is uitgegroeid tot een diaconaal centrum. Een inspirerend voorbeeld van kerk-zijn in de praktijk, van de kracht van gemeenschap en van de betekenis van gastvrijheid in een tijd van verandering.

Ik deel dit interview graag met je, ter inspiratie.
Tamara Zonnenberg